Ubuntu Blog

توجه: این سری نوشته‌ها فقط برای باز کردن سایت‌هایی است که به اشتباه فیلتر شده‌اند.بنده هیچ مسئولیتی در قبال استفاده نادرست از این نوشته‌ها ندارم.

این نوشته در بالاترین

این نوشته مقدمه‌ای است بر نوشته بعدی.برای استفاده راحت‌تر از برنامه‌هایی که با آن‌ها دیگر مشترک گرامی نیستید باید با FoxyP.r.o.x.y کار کنید.در پست بعد برخی از امکانات پیشرفته‌تر FoxyP.r.o.x.y و روش تنظیم آن برای استفاده از برنامه‌های موردنظر (FreeG.a.t.e ٬ Tor و …) را خواهم نوشتم.

مقدمه: در حالت عادی برای تغییر پـراکسی مرورگرها باید به صورت دستی IP و Port را وارد کنید.در فایرفاکس این کار در بخش تنظیمات و از مسیر Advanced > Network > Connection > Settings انجام می‌شود.اما برای فعال کردن و یا غیرفعال کردن یک پـراکسی هر بار باید این مسیر را طی کنید.اگر از FoxyP.r.o.x.y استفاده کنید این کار با یک کلیک انجام می‌شود.

پیش از هر چیز این افزونه را از این آدرس دریافت و نصب کنید.

ابتدا تصمیم داشتم این نوشته را با نوشته بعدی ترکیب کنم اما بهتر دیدم جداگانه به امکانات این افزونه بپردازیم.

اگر با فاکسی پـراکسی آشنایی ندارید و یا روش ایجاد پـراکسی جدید را نمی‌دانید بخش نخست را بخوانید:

چگونه مشترک گرامی نباشیم!-بخش نخست (راهنمای تصویری راه‌اندازی FoxyP.r.o.x.y)

زیاد وارد جزئیات نمی‌شوم.راهنماهای این افزونه از سایت آن در دسترس هستند.تعریف لیست‌های سیاه و سفید.استفاده از wildcard ها و … اما ویژگی‌های AutoAdd و QuickAdd دو ویژگی مهم فاکسی پـراکسی هستند.این دو ویژگی را بررسی می‌کنیم.

تشخیص خودکار آدرس‌های فـیـلـتـرشده با استفاده از AutoAdd

با استفاده از FP (از این پس به جای FoxyP.r.o.x.y) می‌توانید برای آدرس‌هایی که در دسترس نیستند الگو تعریف کنید.بدین صورت که شما تعیین می‌کنید چه آدرس‌هایی با چه پـراکسی‌هایی باز شوند و چه آدرس‌هایی بدون پـراکسی باز شوند.این ویژگی به شما کمک می‌کند لیستی از سایت‌های فـیلتر شده داشته باشید و FP را در حالت استفاده از الگوها قرار دهید.در این صورت اینترنتی بدون سانسور را تجربه می‌کنید بدون این که در فکر فعال کردن یا غیرفعال کردن پـراکسی‌ها باشید.اما چگونه این لیست را بسازیم؟

دو قابلیت در FP وجود دارد که این کار را به راحتی انجام می‌دهند AutoAdd و QuickAdd.یکی برای افزودن خودکار سایت‌ها به این لیست و دیگری برای افزودن دستی.اما چگونگی فعال کردن این ویژگی‌ها:

به طور خلاصه برای کار با AutoAdd متنی را مشخص می‌کنید٬ افزونه به دنبال این متن می‌گردد و اگر آن را در سایتی پیدا کند پنجره افزودن آن به لیست الگوهای پـراکسی باز می شود.ما هم وقتی آدرس فیلترشده‌ای را باز می‌کنیم با پیام معروف “مشترک گرامی…” رو به رو می‌شویم.پس این عبارت را به تنظیمات AutoAdd می‌دهیم تا صفحه‌های فـیلترشده را شناسایی کند.

پیش از هر چیز برای استفاده از FP در این حالت باید گزینه Use proxies based on pre-defined patterns and priorities را از منوی پـراکسی‌ها انتخاب کنید:

حالا تنظیمات FP را باز کنید.به بخش AutoAdd بروید و آن را فعال کنید (Enable را تیک بزنید).سپس مطابق تصویر از بخش Proxy to which patterns are automatcly added یکی از پـراکسی‌ها را انتخاب کنید.از این پس الگوها به صورت خودکار به این پـراکسی افزوده می‌شوند:

Read the rest of this entry »

نشانه گذاری

توجه: این سری نوشته‌ها فقط برای باز کردن سایت‌هایی است که به اشتباه فیلتر شده‌اند.بنده هیچ مسئولیتی در قبال استفاده نادرست از این نوشته‌ها ندارم.

این نوشته مقدمه‌ای است بر نوشته بعدی.برای استفاده راحت‌تر از برنامه‌هایی که با آن‌ها دیگر مشترک گرامی نیستید باید با FoxyP.r.o.x.y کار کنید.در پست بعد برخی از امکانات پیشرفته‌تر FoxyP.r.o.x.y و روش تنظیم آن برای استفاده از برنامه‌های موردنظر (FreeG.a.t.e ٬ Tor و …) را خواهم نوشتم.

بخش دوم را بخوانید:

چگونه مشترک گرامی نباشیم!-بخش دوم (امکانات Foxy.P.r.o.x.y)

مقدمه: در حالت عادی برای تغییر پـراکسی مرورگرها باید به صورت دستی IP و Port را وارد کنید.در فایرفاکس این کار در بخش تنظیمات و از مسیر Advanced > Network > Connection > Settings انجام می‌شود.اما برای فعال کردن و یا غیرفعال کردن یک پـراکسی هر بار باید این مسیر را طی کنید.اگر از FoxyP.r.o.x.y استفاده کنید این کار با یک کلیک انجام می‌شود.

پیش از هر چیز این افزونه را از این آدرس دریافت و نصب کنید.

پس از راه اندازی دوباره فایرفاکس افزونه از شما می‌پرسد که آیا می‌خواهید آن را برای کار کردن با Tor تنظیم کنید یا خیر.با توجه به بخش بعدی این نوشته اگر می‌خواهید با Tor کار کنید Yes و در غیر این صورت No را انتخاب کنید.در صورتی که به اشتباه گزینه No را انتخاب کنید هم مشکلی نیست و این Wizard از منوی File در بخش تنظیمات افزونه (Tor Wizard) در دسترس است.

ایجاد یک پـراکسی جدید در FoxyP.r.o.x.y

در نوشته بعدی برای استفاده از برنامه‌های معرفی شده باید برای آن‌ها پـراکسی جدید ایجاد کنید.برای این کار روی روباهی که پس از نصب به نوار وضعیت فایرفاکس اضافه شده کلیک کنید تا پنجره تنظیمات برنامه‌باز شود (با کلیک راست و انتخاب Options نیز می‌توانید این پنجره را باز کنید).

Read the rest of this entry »

نشانه گذاری

اتفاقی در فرندفید این پست را دیدم:

با چشمان باز اوبونتویی شوید

تصمیم گرفتم برای اطلاع رسانی بیشتر به این پست پاسخ بدم.

قبل از هر چیز باید گفت که انتخاب هر سیستم عاملی باید با چشم باز باشه.وقتی تصمیم دارید از ویندوزی که احتمالا وقتی کار با کامپیوتر رو شروع کردید بهتون تحمیل شده به هر سیستم عامل دیگه‌ای مهاجرت کنید باید چشم باز داشته باشید.از XP به Vi$ta مهاجرت کردن هم چشم باز می‌خواد.نمی‌خواد؟

فقط وقتی تصمیم بگیرید به لینوکس مهاجرت کنید که نیازتون رو بدونید.البته این مساله درباره هر سیستم عامل دیگه‌ای هم صدق می‌کنه.فکر نمی‌کنم مثلا کاربری که فقط فیلم می‌بینه یا فقط بازی می‌کنه نیازی به لینوکس داشته باشه.کاربری به لینوکس مهاجرت می‌کنه که به اون نیاز داشته باشه.حالا بریم سر اصل مطلب:

۱/ اوبونتو شاید همه نوع نرم افزاری برای هر نوع فایل (صوتی – تصویری – اجرایی و … ) داشته باشد ولی مشکل اساسی اش این است که همراه نصب سیستم عامل پکیج های مربوط را نصب نمیکنه. شاید این رو بشه یه مزیت دونست. چون اولا حجم زیادی نمیگیره و سرعت نصب خوبی داره و دوما اینکه به راحتی از طریق اتصال به اینترنت و یا DVD های خود سیستم عامل پکیج هایی که لازم دارید قابل نصب هستند. منتها …

اگر سیستمتون DVD خوان نداشته باشه و یا به نت دسترسی نداشته باشید عملا هیچ پکیجی نصب نشده و برای استفاده از نرم افزار ها (حتی یک فایل صوتی ساده) نیز به مشکل بر میخورید. شاید به نظرتون مسخره باشه ولی این دقیق مشکلی است که من در قدم اول در اوبونتو باهاش مواجه شدم.

پس اون قدر ها هم که میگویند اوبونتو سیستم عامل ارزانی است هم درست نیست. حداقل یا باید یه DVD rom بخرین و یا دسترسی به نت، و یا راه های دیگه که همه مستلزم زحمت و تلاشه.

خب.فرمت صوتی ساده یعنی چی؟اگه شما فقط mp3 رو فرمت صوتی ساده می‌دونید قضیه فرق می‌کنه.بعضی از فرمت‌های صوتی و تصویری به دلیل آزاد نبودن و تعهد توسعه‌دهندگان لینوکس به آزاد بودن آن به صورت پیش‌فرض در توزیع قرار نمی‌گیرد از جمله mp3.

در این که الان خیلی از سیستم‌ها DVD-ROM دارن شکی نیست.اما فرض رو بر این بذاریم که سیستمی این دستگاه رو نداشته باشه.CD و DVD هایی که شامل برنامه‌های اوبونتو هستند به صورت Repository ساخته میشن.امکان دسترسی به پکیج‌ها هست.کافیه پکیج‌ها در این آدرس کپی بشن : /var/cache/apt/archive یا این که فایل‌ها به هر وسیله‌ای از جمله فلش یا CD یا شبکه و … به سیستم منتقل بشن و یه مخزن محلی ساخته بشه.پس اجبار برای خرید DVD-ROM (!) کاملا منتفیه.

کاربر وقتی ویندوز نصب می‌کنه چی داره؟غیر از اینه که باید حداقل چند ساعت وقت بذاره برنامه نصب کنه از روی CD یا همون DVD که درایوش رو هم نداره؟و مجبور باشه با کرک و سریال نرم‌افزار رو راه بندازه و بعد از نصب نصف نرم‌افزارها هم بخواد ری استارت کنه؟حالا فرق لینوکس همین جا مشخص میشه که به راحتی میشه نرم‌افزارها رو جستجو کرد٬تیک زد و نصب کرد.از روی اینترنت CD ٬ DVD ٬ مخزن محلی و …

اگر سیستمتون DVD خوان نداشته باشه و یا به نت دسترسی نداشته باشید عملا هیچ پکیجی نصب نشده

هیچ پکیجی یعنی چه پکیج‌هایی؟فکر می‌کنم بخش بزرگی از هر توزیعی پکیج‌های نصب شده است.در ضمن اون پکیج‌های مورد نظر رو هم هر کاربر به انتخاب خودش نصب می‌کنه.این بهتر از اینه که سیستم‌عامل همه رو نصب کنه و نیمی از برنامه‌ها به در کاربر نخورن.در ضمن در اوبونتو به صورت پیش‌فرض برنامه‌هایی مثل فایرفاکس٬ Pidgin ٬ اپن آفیس٬ گیمپ و … وجود دارن که اگه کاربری به هیچ چیز دسترسی نداشته باشه نیازهای اولیه‌ش رو می‌تونه برطرف کنه.

۲/ برای کسی که از ویندوز به اوبونتو مهاجرت میکنه اوایل خیلی سخت میگذره. پس پیشنهاد میشه مدتی رو با CD live کار کنین. اگه خوشتون اومد این بار اوبونتو رو در کنار ویندوز نصب کنین و اگر روزی رسید که حس کردید میتونین ویندوز رو به کل کنار بگذارید این بار کاملا مهاجرت بکنین.

CD live چیه؟؟ شما میتونین از سیستم عامل استفاده کنین بدون اینکه نیاز باشه اونو نصب کنین. CD live سیستم عامل رو براتون شبیه سازی میکنه و حتی شما میتونین از فایل های ویندوزی خودتون استفاده کنین.

معمولا استفاده از Live CD فقط درمواقع ضروری یا حالت‌هایی که امکان نصب روی هارد وجود نداره توصیه میشه.کار کردن با Live CD برای راه افتادن با یک سیستم عامل منطقی نیست چون طبیعیه که خیلی سرعت پایین‌تری داره.

در توزیع Live خبری از شبیه‌سازی نیست.سیستم‌عامل از روی CD و روی رم دستگاه بارگذاری میشه.یعنی توزیع Live با توزیع نصب شده به جز یک سری محدودیت (که طبیعتش به دنبال داره) فرق دیگه‌ای نداره.

در مورد مهاجرت هم قرار نیست کاربر تا شعاع ۱۰ کیلومتری هر اثری از ویندوز رو پاک کنه.هر کاربر به راحتی می‌تونه ویندوز رو هم در کنار اوبونتو داشته باشه (برای همیشه!) که اگر نیاز پیدا کرد داشته باشه.

Read the rest of this entry »

نشانه گذاری

بسته های نصب برنامه ها در اوبونتو بسته های deb. هستند.این بسته ها یا به تنهایی نصب می شوند یا پیش نیازهایی دارند که باید پیش از آن ها نصب شوند.برای برنامه های سبک نصب دستی زیاد سخت نیست.اما اگر بخواهید یک برنامه بزرگ و سنگین را نصب کنید که تعدادی بسته داشته باشد که هر کدام پیش نیاز دارند کار سخت می شود.در این شرایط از ابزاری مانند Synaptic استفاده می کنیم.برنامه هایی مانند Synaptic به صورت خودکار فایل های مورد نیاز را به ترتیب نصب می کنند.

اما مخزن های نرم افزاری سرورهایی که هستند که فایل نصب برنامه ها با ترتیبی خاص و استاندارد در آن ها ذخیره شده است.هر مخزن آدرسی دارد که شما با افزودن آن به Synaptic می توانید از برنامه های آن استفاده کنید.فایل های سرور طوری مرتب شده اند که با Synaptic سازگار هستند و نام برنامه های آن ها پس از Reload به فهرست برنامه های سیناپتیک افزوده می شود.

مخازن اوبونتو به چهار دسته تقسیم می شوند:

Main : نرم افزارهای رسمی و دارای پشتیبانی

Restricted : نرم افزارهایی که کاملا آزاد نیستند اما پشتیبانی می شوند

Universe : نرم افزارهایی که کاربران آن ها را می نویسند٬ اما دارای پشتیبانی رسمی نیستند

Multiverse : نرم افزارهای غیر آزاد

اما چطور این آدرس ها را به مخازن اوبونتو اضافه کنیم؟برای این کار باید فایل sources.list را ویرایش کنیم.

قبل از ایجاد تغییرات از این فایل پشتیبان بگیرید:

sudo cp /etc/apt/sources.list /etc/apt/sources.list.backup

همان طور که پیداست این دستور فایل یک کپی از فایل sources.list با نام sources.list.backup ایجاد می کند.

برای استفاده از محیط گرافیکی Software Source را از منوی System>Administarion باز کنید:

Read the rest of this entry »

نشانه گذاری